Kimi şeyleri öğrenmek, kabullenmek ve onunla ilgili harekete geçmek üzere geçirilen süre bazen bir ömür sürmüş gibi hissettiriyor. “Tamam, bir karar aldım ve bununla devam edeceğim” dediğin anda bile “ya bir ihtimal…” sorusu kurcalıyor zihnini ve kalbini. Mantığa iyi gelen her zaman kalbe iyi gelmeyebiliyor ya da tersi. Peki insan her ikisine de güvenemediği zaman nasıl hareket eder ki?

 "Zihnin bitip dünyanın başladığı yer neresidir? " (Clark & Chalmers, 1998)

zihnin gerçekliğinden/ dünyasından taşıp da herhangi bir şey ile temas eden ama tam da o temas anında kendi gerçekliğini bitiren... 

içinde dolup dolup taşamayan ve taşamadığı için de seni kemiren, bedeninde bir yerlerde olduğu sandığın ya da belki orada olan, duygu ve/veya düşünceleri her hücrenden ve belki de her an'dan silip atabilmeyi deli gibi istemek ama yine de ona sıkı sıkıya sarılmak! şizofrenik bir döngü ya da kendi içine katlanma hali... ölçeğini bilmediğin bir şeyin sınırını nasıl bilebilirsin?